Koniec z patologiami? Tylko głupiec wierzył, że będzie inaczej?

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , , ,  Leave a comment

Miało być rewolucyjnie. Miał być koniec z haraczami, procedurami za procent i dyżurami, które trwają dłużej niż kadencja Sejmu. Miał być porządek. Wyszło jak zawsze – reforma odłożona na półkę, lekarze zadowoleni, a pacjent dalej czeka. I płaci.

Pamiętacie lipiec? Donald Tusk wściekał się jak osa w słoiku po ujawnieniu afery w Szpitalu Południowym. Młody lekarz, radny KO, w jednym roku przepracował rzekomo 3976 godzin, tyle że znaczna część tego czasu upłynęła mu na występach w TVP i chwaleniu Rafała Trzaskowskiego. Premier obiecywał, że będzie pilnował „każdej godziny i każdego dnia”. Miał być termin: początek września.

No i jest początek września. I jest nowy termin: za rok. Albo dwa. Albo nigdy. Zależy od wyborów.

Jak to miało być pięknie

Minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda przygotowała reformę, która miała przywrócić zdrowy rozsądek do systemu:

  • maksymalna stawka na kontrakcie – 240 zł brutto za godzinę,
  • miesięczne wynagrodzenie z publicznej kiesy – maksymalnie 77 tys. zł brutto,
  • maksymalnie dwa etaty w publicznym systemie,
  • obowiązek rzetelnego raportowania czasu pracy,
  • zakaz wynagradzania procentem od wartości zabiegu.

Premier, dodając otuchy lekarzom, którzy straszyli ucieczką z systemu, stwierdził: „Biedy nie ma”. I rzeczywiście – przy 77 tysiącach miesięcznie trudno mówić o biedzie. Chyba że jest się przyzwyczajonym do 200 tysięcy.

Jak wyszło

A wyszło tak, że szef samorządu lekarskiego Łukasz Jankowski oznajmił na zamkniętej grupie (tak zamkniętej, że wszystko z niej wycieka): „Jeszcze żaden rząd nie wygrał z lekarzami”.

I miał rację. Rząd Tuska też nie wygrał. Zamiast wdrażać reformę, minister zdrowia poinformowała, że resort „wsłuchał się w głosy środowiska”. Efekt? Nowa ustawa wejdzie w życie… za 12 miesięcy. Co w praktyce oznacza, że najwcześniej będzie to końcówka 2027 roku. Czyli po wyborach.

A po wyborach – jak wiemy – wszystko może się zdarzyć. Nowy rząd, nowi ministrowie, nowe obietnice. I znów zaczniemy od początku.

Tarcza z pacjenta

W całym tym sporze pacjent ma jedną, niezastąpioną rolę – tarczy balistycznej. Rząd mówi o bezpieczeństwie pacjentów, lekarze mówią o bezpieczeństwie pacjentów, dyrektorzy szpitali też mówią o bezpieczeństwie pacjentów.

Tylko że ten pacjent wciąż czeka w kolejce. I czyta w smartfonie o lekarzach zarabiających 200 tysięcy miesięcznie, którzy boją się, że limit 77 tysięcy zniszczy polską ochronę zdrowia.

Filozofia rządzenia po polsku

Rząd Tuska właśnie zademonstrował swoją ulubioną filozofię rządzenia:

  1. Wybucha afera – jesteśmy twardzi, stanowczy, nieugięci.
  2. Kamery odjeżdżają – wchodzimy w „dialog z ekspertami”.
  3. Środowisko protestuje – wstrzymujemy reformę.
  4. Wybory się zbliżają – przeczekujemy temat.

I tak oto zamiast uporządkować patologie, które sami nazwaliśmy „skandalem”, odłożyliśmy wszystko na półkę. Bo przecież nie można zrazić sobie lekarzy przed wyborami. Lepiej zrazić pacjentów – oni i tak nie mają alternatywy.

P.S. Premier Tusk powiedział w lipcu, że będzie pilnował „każdej godziny i każdego dnia”. Jeśli rzeczywiście dotrzyma słowa, to przed nim wyjątkowo długi dyżur. Aż do 2027 roku. Ale coś czuję, że tym razem też mu się nie uda.

DNA marki Polska

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , , , ,  Leave a comment

Czyli jak sztuczna inteligencja napisała raport o Polakach, a profesor nie zauważyła, że Katowice leżą na północy.

Wyobraźcie sobie: państwo polskie, po latach wstydu i kompleksów, wreszcie postanawia zbadać własne DNA. Nie to biologiczne, bo to mają już za sobą, tylko DNA marki. Fundacja Marka Polska Think Tank pod kierownictwem dr hab. Barbary Mróz-Gorgoń (profesorki Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, a później na krótko pełnomocniczki rządu ds. promocji marki Polski) dostarcza dokument zatytułowany „Polaków portret własny – Część I. Raport o DNA marki Polska – perspektywa wewnętrzna”. Dokument, który miał być kamieniem milowym, a okazał się kamieniem młyńskim zawieszonym na szyi publicznej kasy i reputacji.

Raport, jak się szybko okazało, jest pełen błędów merytorycznych, językowych, edytorskich i geograficznych w takim natężeniu, że nawet ChatGPT z 2023 roku mógłby się zawstydzić. Autorka przyznała, że korzystała ze sztucznej inteligencji. Tłumaczyła, że to był „work in progress”, dokument roboczy, który „nigdy nie powinien pojawić się w przestrzeni publicznej”. Sęk w tym, że się pojawił. Z logo Ministerstwa Sportu i Turystyki, numerem umowy i informacją o dofinansowaniu (ok. 180 tys. zł rozliczone z publicznych pieniędzy). Ministerstwo później usilnie się od niego odcinało, twierdząc, że raport nie był przedmiotem zamówienia. Logotyp jednak jakoś sam się tam znalazł.

Perły z raportu, czyli co AI i ludzie (podobno) stworzyli wspólnie

Sebastian Meitz z Instytutu Sobieskiego jako pierwszy publicznie rozebrał dokument na czynniki pierwsze. Lista potknięć jest długa i soczysta:

  • Katowice zostały umieszczone w „północnym centrum” Polski. Geografia najwyraźniej nie była mocną stroną ani algorytmu, ani recenzentów.
  • Polacy mają według raportu pięcioro noblistów (zamiast ośmiu nagród Nobla). Wymieniono trzy noblistki i dodano „itp.” – najwyraźniej Sienkiewicz, Reymont, Miłosz i Wałęsa wypadli w procesie „work in progress”.
  • 95 proc. młodych Polaków mówi płynnie po angielsku, a znajomość niemieckiego, francuskiego czy mandaryńskiego jest „powszechna”. Jeśli to prawda, to dlaczego wciąż tłumaczymy menu turystom?
  • Polska ma 15 000 jezior (w rzeczywistości ok. 7 tysięcy).
  • PKB per capita wzrosło z 12,5 tys. dolarów w 2010 do 17-18 tys. w 2024 – dane te zupełnie nie zgadzają się z oficjalnymi statystykami Banku Światowego.

Język raportu to osobna kategoria. Pojawiają się w nim nieistniejące słowa i konstrukcje, które brzmią jak niedokończone tłumaczenie z angielskiego:

  • „Głębokie zakorzenienie w historii sufferingu”
  • „CIEKAWĄ DYSONANCJĘ” (zamiast dysonansu)
  • „hejtercy”
  • „niedostatecznie promocjonowana przyroda”
  • „tradycyjna chlebowość”

I klasyk: „HIPOTEZA PSYCHOLOGICZNA: To wskazuje na SYNDROM IMPOSTORA na POZIOMIE NARODOWYM – Despite RZECZYWISTYCH OSIĄGNIĘĆ, BRAK WEWNĘTRZNEGO PRZEKONANIA o SWOJEJ WARTOŚCI.”

„Despite” w środku polskiego zdania to nie żaden styl, lecz dowód, że ktoś (lub coś) kopiował tekst z angielskiego promptu i zapomniał o korekcie (proofreadingu). Przypisy to z kolei osobny horror: numeracja skacze z 1, 2, 3 na 41, 517, potem 149, 1510, 1611, 1712… Część z nich jest po prostu pusta. W bibliografii królują angielskie dopiski „(n.d.)” – no date. Styl oksfordzki, do którego tekst rzekomo aspiruje, dostał tu solidnego kopniaka między oczy. I to z półobrotu.

Work in progress, czyli jak do tego doszło

Autorka przyznała w mediach: „Biję się w piersi, wykorzystywałam AI”. Dodała, że sztuczna inteligencja „potrafi płatać figle, potrafi halucynować”, ale merytoryka się broni. Tyle że właśnie merytoryka – liczby, lokalizacje, fakty – rozsypała się jak domek z kart. Raport miał być efektem solidnych badań (IDI, FGI, warsztaty Design Thinking), a wyszedł tekst, który wygląda na niedokończony output dużego modelu językowego, którego nikt nie pofatygował się przeczytać od deski do deski.

Fundacja Marka Polska Think Tank powstała w 2025 roku, a raport zaprezentowano pod koniec tego samego roku. Gdy w lipcu 2026 roku Mróz-Gorgoń została pełnomocniczką rządu, dokument nagle wrócił jak bumerang. Po kilku dniach burzy autorka złożyła dymisję, tłumacząc się „niewyobrażalną skalą hejtu”. Hejt – jak wiadomo – jest zawsze winny; nigdy niechlujstwo, brak weryfikacji i publiczne pieniądze wydane na coś, co powstało w kompletny pośpiechu.

Lekcja z DNA

Jeśli to miał być portret własny Polaków, to wyszedł z tego portret własny pewnego specyficznego stylu pracy: entuzjazm + AI + zero kontroli + logo ministerstwa = skandal. Polska marka narodowa nie potrzebuje „dysonancji” i „sufferingu”. Potrzebuje rzetelności, poprawnej polszczyzny i ludzi, którzy czytają to, pod czym się podpisują.

Na koniec można powtórzyć za jednym z komentatorów: „AI czy nie AI, oto jest pytanie”. Odpowiedź jest prosta – nawet jeśli AI tylko „wspomagała”, to człowiek, który miał sprawdzić efekt jej pracy, najwyraźniej uznał, że „work in progress” wystarczy. A podatnicy zapłacili za lekcję, jak nie budować marki.

Nowa segregacja po berlińsku: Basen tylko dla „afroamerykanów”. Historia zatoczyła koło, a podatnicy płacą

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , , ,  Leave a comment

Dziś w stolicy Niemiec otwarto basen, do którego wstęp mają wyłącznie osoby o czarnej pigmentacji skóry. Reszta może patrzeć przez płot. I płacić za to z własnych podatków.

Gdy w latach 60. ubiegłego wieku Martin Luther King marzył o świecie, w którym jego dzieci będą oceniane nie po kolorze skóry, a po charakterze, raczej nie spodziewał się, że kilkadziesiąt lat później w Berlinie powstanie publiczny basen, gdzie właśnie kolor skóry będzie jedyną przepustką. Pół miliona euro z miejskiej kasy, trzydzieści metrów długości, głębokość 1,30 m i zero białych. Rewolucja! Tyle że w odwrotną stronę.

Woda równa, ale nie dla wszystkich

Cała historia zaczęła się niewinnie. Przed teatrem Volksbühne stanął tymczasowy basen – miało to być letnie, antykomercyjne miejsce spotkań, dar dla spragnionego miasta, które boryka się z brakiem pływalni. Mieszkańcy mieli się chłodzić, relaksować, zapominać o tym, że Berlin pęka w szwach od imigrantów, a kolejki na basenach przypominają te pod sklepami z luksusową odzieżą w czasach PRL.

I wszystko było pięknie, dopóki w programie nie pojawiła się adnotacja: „W dniu 14 sierpnia, w godzinach 12.00–18.00, łaźnia publiczna jest otwarta wyłącznie dla społeczności czarnoskórych”. Reszta – biali, Azjajatki, kosmici z Marsa – może przyjść innego dnia. Albo nie przyjść wcale.

Organizatorzy, wspierani przez państwową organizację pozarządową EOTO (Każdy uczy każdego), tłumaczą, że chodzi o „przestrzeń bezpieczną”. Bo czarni w Berlinie mają podobno tak ciężko, że nawet pluskanie się w basenie w towarzystwie białych jest dla nich formą traumy. I trzeba ich przed tą traumą chronić. Oczywiście kosztem podatników, którzy finansują zarówno basen, jak i całą tę inkluzywną inżynierię społeczną.

Segregacja 2.0 – dekolonizacja wody czy zwykły fikołek?

Ktoś mógłby zapytać: czy to nie jest przypadkiem rasizm? Owszem, jest. Tyle że w nowomowie współczesnych kapłanów politycznej poprawności nazywa się to „inkluzywnym wykluczeniem” lub „sprawiedliwością melaninową” („wzmacnianiem tożsamości” albo „tworzeniem bezpiecznych przestrzeni”). Jak powiedziała mi pewna działaczka (cytuję z przekąsem): „Nie można być rasistą wobec białych, bo to nie jest systemowa dyskryminacja”. No jasne. Bo jak się płaci z publicznych pieniędzy, żeby wykluczać ludzi ze względu na certyfikowany odcień skóry, to to nie jest systemowe. To jest progresywne.

Przypomina to trochę stare, dobre czasy Jima Crowa w Ameryce, tyle że z odwróconymi znakami. Kiedyś białe dzieci chodziły do szkół tylko dla białych. Dziś czarne dzieci mają swoje warsztaty i baseny. I jedno, i drugie jest finansowane z państwowej kiesy. Różnica taka, że dziś nie nazywa się tego segregacją, tylko emancypacją z dopłatą z budżetu. A wszyscy, którzy mają czelność się temu sprzeciwiać, są wyzywani od rasistów.

Niemcy, kraj, który z historii wyniósł lekcję, że segregacja to zło, dziś wciska nam tę postępową segregację jako europejską wartość nadrzędną. I robi to przy ogłuszającym aplauzie lewicowych mediów.

To nie jest odosobniony przypadek

Gdybyście myśleli, że berliński basen to wyskok niesfornych artystów, to jesteście w błędzie. W Niemczech tego typu akcje to już niemal standard.

  • W 2023 roku muzeum przemysłu w Dortmundzie wprowadziło sobotnie godziny tylko dla BIPoC (Black, Indigenous, People of Color). Ekspozycja „To jest kolonialne” miała być „bezpieczną przestrzenią”, gdzie biali nie będą przeszkadzać w historycznym procesie samobiczowania (doświadczaniu krzywdy).
  • W maju 2025 roku Kościół Ewangelicki zorganizował warsztaty „Bądź odważny i silny” – ale tylko dla czarnych, tubylczych i kolorowych dzieci. Białe dzieci nie miały wstępu, bo przecież one są „uprzywilejowane”. Może faktycznie są, ale chyba nie wtedy, gdy nie mogą wejść na warsztaty finansowane z ich własnych podatków.
  • Na początku tego roku organizacja „Czarne Owce” (finansowana z budżetu) zaprosiła białych na kurs za 2290 euro, gdzie mieli rozliczać się ze swojego „rzekomego przywileju”. Teraz za te pieniądze można sobie kupić nowy basen. I tak też zrobiono – zgodnie z zasadą, że za błędy przodków płaci się gotówką w kasie biletowej.

Podsumowanie: Kto tu jest ofiarą?

Berlińscy podatnicy, którzy akurat nie załapali się na jedynie słuszną pigmentację (nie są czarni), mogą dziś pomachać zza ogrodzenia. Na wejściówkę online zarejestrowało się tylu chętnych, że basen pęka w szwach. I to jest największy absurd: ta separacja nie służy rzeczywistej integracji, tylko pogłębia podziały. Tworzy dwie prędkości obywatelstwa: jedna dla uprzywilejowanych białych, druga dla poszkodowanych czarnych.

I podczas gdy politycy mówią o walce z rasizmem, to sami fundują nowy, świeży, dobrze opłacany rasizm z certyfikatem jakości. Tylko że tym razem ofiarami są biali. I widać, że to nikomu nie przeszkadza.

Obywatelu, jeśli jesteś biały, pamiętaj: twoje podatki idą na to, byś mógł z podziwem oglądać zza płotu, jak za Twoje pieniądze dekolonizuje się berlińską wodę (byś mógł oglądać pluskających się czarnych przez monitoring). Może następnym razem zamiast basenu postawią ścianę z napisem: „Tylko dla wybranych”? A ty, biały człowieku, idź do pracy bo ktoś musi zapłacić za tę przyjemność.

„Zielone Wzgórze” nad Wisłą, czyli jak zalać biznes suchą nogą. Afera po dolnośląsku.

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , , , ,  Leave a comment

Czy to powódź, czy może jednak „powodzianka”?

Gdy we wrześniu 2024 roku Dolny Śląsk tonął, a strażacy liczyli ofiary i interwencje, w Dziwiszowie pod Jelenią Górą działy się rzeczy, które przeszłyby do annałów magii gospodarczej, gdyby nie to, że są po prostu skandaliczne. Woda opadła, ale z kranów pomocy publicznej nadal leje się złoto, szczególnie tam, gdzie wiceprezesem agencji rozdającej pieniądze jest pani Anna Konieczyńska (KO), a jej mąż, sąsiad i znajomy z lokalnej telewizji nagle stają się „powodzianami” roku.

Wszystko kręci się wokół Karkonoskiej Agencji Rozwoju Regionalnego (KARR), czyli instytucji, która ma 99,99 proc. akcji w rękach samorządu, a 100 proc. serca w rękach polityków. Gdy trzeba było ratować firmy po powodzi, KARR stanęła na wysokości zadania. Szkoda tylko, że niekoniecznie weryfikując, czy wodę w ogóle widziano. Ale po kolei.

Akt I: Scena na wzgórzu

Piotr Konieczyński, aktor teatralny i mąż wspomnianej wiceprezes, prowadzi pensjonat „Zielone Wzgórze”. Nazwa nie wzięła się z przypadku – obiekt faktycznie stoi na wzniesieniu. Idealne miejsce, by uniknąć wielkiej wody. I rzeczywiście – woda uniknęła go w 2024 roku, co potwierdzają satelity, straż pożarna i Wody Polskie.

Nie przeszkodziło to jednak panu Konieczyńskiemu, który w lipcu 2025 roku (prawie rok po powodzi!) zgłosił się do gminy po zaświadczenie o zniszczeniach. Co ujrzała urzędnicza komisja? Pęknięte płytki na tarasie, wytarte fugi i „liczne pęknięcia tynków” na balkonie na piętrze. To tam, gdzie woda z gruntu nawet nie sięga. Wygląda to raczej na „zużycie budynku” niż „kataklizm”, ale gmina Jeżów Sudecki, widząc nazwisko, wydała zaświadczenie. Błyskawicznie, bo aż dziesięć miesięcy po fakcie.

Efekt? 200 tysięcy złotych pożyczki z KARR wpływa na konto. Wszystko „bez konfliktu interesów”, bo wiceprezeska Anna „nie miała nic wspólnego” z decyzją. Oczywiście, nie miała. Tylko wspólność majątkową z mężem, kontrakt z wójtem (któremu przegrała wybory) i biurko w tej samej firmie, która rozdaje pieniądze. Ale to szczegół.

Akt II: Sala zabaw w lesie

Gdyby historię pana Piotra można było uznać za nieporozumienie, to kolejny rozdział tej powodziowej komedii pomyłek to epopeja spółki „Kadalore” – sąsiada państwa Konieczyńskich. Firma, której profil to głównie usługi leśne i tartak, dostała z KARR… 3,2 miliona złotych. Na co? Na zalanie… sali zabaw dla dzieci.

Haczyk jest taki, że:

Nieruchomość z salą zabaw leży 340 metrów od najbliższej wody zmapowanej przez satelity.

W tym samym budynku sklep „Społem” nie dostał ani złotówki, bo… nie został zalany.

Pożyczka na 3 mln zł figuruje w rejestrze pod kodem „usługi leśne”. Czy w lesie też mają huśtawki? Niestety, nie wiadomo.

Aby dopełnić obrazu „godności zaufania publicznego”, większościowy udziałowiec „Kadalore” ma na koncie wyroki sądowe, w tym świeży (z 2026 roku) za spowodowanie obrażeń ciała. Na pytania dziennikarzy odpisywał obraźliwymi wiadomościami. Klasa sama w sobie.

Akt III: Telewizja, która nie widziała wody

Na deser mamy spółkę „Dami”, czyli właściciela lokalnej telewizji, która od lat żyje z umów z samorządem województwa (czytaj: z tymi samymi ludźmi co KARR). Firma dostała ponad 1,12 mln zł na zalanie swojej dawnej siedziby przy ul. Kilińskiego.

Tyle że:

Straż Pożarna nie ma zgłoszenia.

Satelity nie widzą wody.

Zdjęcie z Facebooka (jedyny „dowód”, jaki udało się uzyskać) pokazuje, że woda zatrzymała się przed budynkiem telewizji.

Spółka tłumaczy, że w środku woda sięgała metra, ale na prośbę o zdjęcia odpowiada ciszą. Może zalało im archiwum? A może po prostu nie ma czego pokazać.

Wielki finał: Kto tu jest naiwny?
Cała ta operacja miała miejsce już po tym, jak pani Konieczyńska zasiadła w zarządzie KARR. Co więcej, Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) przyznaje, że dla pożyczki dla „Dami” nie ma nawet kopii wymaganej deklaracji bezstronności. Po prostu jej nie było. Albo zaginęła. Takie rzeczy się zdarzają przy milionowych przelewach, prawda?

Prezes KARR, Hubert Papaj, broni się jak może: „To jest pana opinia”, „Agencja działa na podstawie zaświadczeń” – zaświadczeń, które gmina Jeżów Sudecki wydaje „uproszczoną procedurą”, bez dowodu na związek z powodzią. Czyli wystarczy chcieć i mieć dobre znajomości?

Epilog: Pani Minister wzywa, CBA sprawdza

Po artykule Wirtualnej Polski minister Michał Jaros przetarł oczy i rozesłał pisma do gmin z pytaniem: „Co wy właściwie uznaliście za powodź?”. Centralne Biuro Antykorupcyjne również „prowadzi czynności”. Cóż, nie trzeba być jasnowidzem, by przewidzieć, że wątek „pękniętych płytek” i „sali zabaw w lesie” stanie się kanwą dla kolejnych kontroli.

Narracja obozu rządzącego o „skutecznym rozdawaniu pomocy” rozbija się o rzeczywistość, gdzie 4,5 miliona złotych trafiło do trzech firm z jednej wsi, w której wodę widziało się chyba tylko w kranie. Piętno tej afery nie polega na tym, że ktoś pomógł znajomym – to w polityce niestety norma. Piętno polega na tym, że zrobiono to z tak kuriozalnym brakiem pokory, myśląc, że nikt nie sprawdzi, gdzie kończy się woda, a zaczyna bezczelność.

PS. Jeśli szukacie noclegu, „Zielone Wzgórze” poleca pobyty już od 30 zł. Tylko uważajcie na pęknięte płytki – według wyceny rzeczoznawcy mogą być warte 200 tysięcy. I koniecznie weźcie kalosze, bo choć woda tam nie dotarła, to pieniądze leją się strumieniami.

Rekordzista w kręceniu „Sorów”: 1,6 miliona za bycie w telewizji, na radzie i czasem w szpitalu

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , , , , ,  Leave a comment

Polska rządzi się prostą zasadą – kto ma znajomości, ten ma spokojną głowę i gruby portfel. Najnowszy przykład? Młody, 28-letni lekarz i radny Koalicji Obywatelskiej, który odkrył sposób na łączenie polityki, telewizji i medycyny w jeden, dochodowy biznes. Efekt? 1,6 miliona złotych w rok. Gdy zwykły pielęgniarz liczy nadgodziny do końca miesiąca, pan radny… zarabia więcej niż prezes PKN Orlen.

Oto Dawid Kacprzyk. Nazwisko brzmi niepozornie, ale osiągnięcie – już nie. Pan Dawid jest koordynatorem SOR. Piękna funkcja, odpowiedzialność jak na skrzydłach F-16. Tyle że według dokumentacji – pełni dyżury 331 godzin średnio w miesiącu. Czy to w ogóle możliwe? Matematyka mówi, że doba ma 24 godziny. 331 godzin to ponad 13 dni non stop. Ale kto by się tam przejmował arytmetyką, gdy uruchomi się kreatywną księgowość czasu.

Dziennikarze portalu Zero (podobno tacy wścibscy) zajrzeli do grafików i dokumentów. Okazało się, że pan Dawid ma talent do teleportacji. W kwietniu, według szpitalnego systemu, pracuje na całodobowym dyżurze. W rzeczywistości? Jest gościem TVP3 Warszawa. Może zdalnie reanimował pacjentów przez ekran telewizora? Albo pełnił dyżur… w przerwie na reklamy?

W lutym wypada mu zmiana w szpitalu, a tu niespodzianka – spotyka się z marszałek senatu. W czerwcu dokumenty mówią „SOR”, realia – posiedzenie rady dzielnicy. Najlepszy jest jednak 96-godzinny dyżur z kwietnia (od 11 do 15). Cztery doby z rzędu. „Bez przerwy” – podkreślmy. Wedle wiedzy medycznej, po 48 godzinach bez snu lekarz powinien mieć halucynacje. A pan Dawid? Po 96 godzinach najwyraźniej szykował się do sesji rady. Może wynalazł lek na bezsenność? Albo po prostu w polskiej ochronie zdrowia czas płynie inaczej.

Oczywiście nie ma się co czepiać. Poprzednia ekipa rządząca też kochała „swojaków”. Oni mieli swoich koordynatorów ds. kruszyw i zaprzyjaźnionych księży. Nowa ekipa pokazuje, że w nepotyzmie zachowuje ciągłość władzy. Tyle że za PiS znajomy królika (choć niektózy powiedzieliby „Kaczora”) brał faktury za maseczki, a dziś znajomy królika (w sumie – też można powiedzieć „Kaczora”) bierze pieniądze za dyżury, na których… go nie ma.

Najbardziej wzruszający jest fakt, że 28-latek nie ma jeszcze specjalizacji. Dopiero planuje zostać anestezjologiem. Ale koordynatorem SOR już jest. Zupełnie jakby ktoś dostał tekę ministra finansów, bo dobrze wypełnia PIT. System? Kasta? Kartel? Nie, po prostu kombinowanie – nie świństwo.

Polaków zastanawia jedno: skoro można zarobić 1,6 miliona, pracując 331 godzin miesięcznie (w papierach) i będąc jednocześnie w telewizji, na radzie i na kawie z marszałek – to po co zwykły lekarz ma brać po 20 dyżurów za 8 tysięcy na rękę? Po co pielęgniarki protestują? Przecież wystarczy zostać radnym Koalicji Obywatelskiej w dzielnicy Ursus i trafić na dobry grafik.

Obywatele, nie marudźcie. Wy pracujecie na L4. Oni zarabiają na SOR-ach, na które nie muszą przychodzić.

A krytycy niech pamiętają: poprzednicy też tak robili. Tylko mniej zgrabnie to maskowali. Różnica jest taka, że dziś nepotyzm zmienił adres – ale portfel pozostał ten sam. I z tego właśnie śmiejemy się przez łzy, płacąc składkę zdrowotną. Na dobranoc – czy ten artykuł ktoś rozliczy jako dyżur w szpitalu? Bo jeśli tak, to też chcę 1,6 bańki.

Wyrok jak z Monty Pythona, czyli jak wygrać proces i… zapłacić za to więcej

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , , , ,  Leave a comment

Polskie sądownictwo po raz kolejny udowodniło, że logika jest przereklamowana, a poczucie humoru – najwyraźniej obowiązkowym elementem procedury cywilnej. Oto bowiem zapadł wyrok w głośnej (?) sprawie między Wojciechem Roszkowskim, autorem podręcznika do przedmiotu Historia i Teraźniejszość, a minister edukacji Barbarą Nowacką. I choć Roszkowski proces wygrał, to – jak przystało na kraj nad Wisłą – głównie… zapłaci za to z własnej kieszeni.

Brzmi absurdalnie? Spokojnie. To dopiero początek.

Wygrana, która smakuje jak porażka

Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że minister edukacji Barbara Nowacka naruszyła dobra osobiste profesora, mówiąc, że „na każdej stronie” jego podręcznika do HiT znajduje się kłamstwo. W związku z tym Nowacka ma opublikować przeprosiny na kanale Platformy Obywatelskiej na YouTube.

Czyli: Roszkowski miał rację. Jego dobre imię zostało naruszone.

Ale w polskim systemie sprawiedliwości nie ma nic za darmo – nawet racji.

Profesor domagał się przeprosin i 512 tys. zł odszkodowania (po 1000 zł za każdą stronę podręcznika). Sąd uznał jednak, że pieniądze się nie należą. Co więcej, w ramach rozliczenia kosztów procesu Nowacka ma zapłacić Roszkowskiemu… 1,3 tys. zł.

Natomiast Roszkowski musi zapłacić Nowackiej… 10,8 tys. zł.

Tak, dobrze czytacie.

W matematyce szkolnej oznaczałoby to mniej więcej tyle, że jeśli ktoś wygrał mecz 3:1, to powinien oddać przeciwnikowi puchar i dopłacić za wynajem boiska.

Licentia poetica, czyli sąd spotyka retorykę

W trakcie procesu minister Nowacka tłumaczyła, że jej słowa o „kłamstwie na każdej stronie” były jedynie figurą retoryczną – tak zwaną licentia poetica. Innymi słowy: nie należy jej brać dosłownie.

To ciekawy moment dla polskiego życia publicznego. Okazuje się bowiem, że polityk może powiedzieć o czyjejś pracy naukowej, że cała jest kłamstwem, a potem wyjaśnić, że to poezja.

Sąd przyznał Roszkowskiemu rację co do naruszenia dóbr osobistych, ale najwyraźniej uznał też, że poezja jest kosztownym hobby – szczególnie dla osoby, która została nią obrażona.

Logika procesu cywilnego

Wyrok ten pokazuje, że w polskim sądownictwie istnieje niezwykle subtelna filozofia sprawiedliwości.

Można ją streścić następująco:

  1. Jeśli ktoś cię obrazi publicznie – możesz mieć rację.
  2. Jeśli masz rację – sąd to potwierdzi.
  3. Jeśli sąd to potwierdzi – przeciwnik przeprosi.
  4. Ale jeśli chciałeś również odszkodowania, które sąd uzna za zbyt wysokie – zapłacisz więcej niż dostaniesz.

Innymi słowy: w polskim sądzie można wygrać sprawę i przegrać rachunek.

Idealna lekcja dla uczniów HiT

Cała sprawa jest zresztą doskonałą lekcją do przedmiotu Historia i Teraźniejszość.

Pokazuje bowiem uczniom, jak w praktyce funkcjonują instytucje państwa:
można zostać publicznie oskarżonym o kłamstwa, udowodnić w sądzie, że to nieprawda, a następnie zapłacić przeciwnikowi pięciocyfrową kwotę za przywilej dochodzenia sprawiedliwości.

Trudno o bardziej żywą ilustrację współczesnej rzeczywistości.

Sądowy Monty Python

Cała sytuacja przypomina nieco scenariusz skeczu: bohater przychodzi do sądu po sprawiedliwość, sąd przyznaje mu rację, po czym wystawia mu rachunek.

Można wręcz wyobrazić sobie dialog w stylu:

— Gratulujemy, wygrał pan proces.
— Wspaniale!
— Prosimy zapłacić 10 800 zł.

I tak oto polskie sądownictwo po raz kolejny pokazuje, że jest instytucją niezwykle kreatywną. Bo o ile sprawiedliwość bywa ślepa, o tyle w Polsce potrafi też być ironiczna.

A profesor Roszkowski może dziś powiedzieć jedno: wygrał proces.

I zapłacił za to całkiem sporo.

Bruksela wie lepiej. Zawsze.

Mistrz Cienkiej Riposty  , , ,  Leave a comment

Amerykańskie dokumenty, opublikowane niedawno i omawiane całkiem serio w debacie publicznej, opisują działania instytucji Unii Europejskiej wobec procesów wyborczych w kilku państwach członkowskich. Jeśli ich treść jest trafna, mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko „dialogiem o wartościach”. Mamy do czynienia z politycznym wpływem ubranym w język troski.

A przecież Unia nigdy nie ingeruje. Ona jedynie… koordynuje rzeczywistość.

To nie nacisk. To „mechanizm warunkowości”.

Gdy Komisja Europejska uzależnia wypłatę środków od spełnienia określonych standardów, to oczywiście nie jest presja. To troska o praworządność. Gdy przed wyborami publikowane są raporty podważające kierunek reform w danym kraju, to nie jest wpływanie na klimat polityczny. To transparentność.

A jeśli klimat polityczny akurat zmieni się na mniej przychylny rządowi? Cóż. Przypadek. Demokracja zadziałała.

Bo przecież trudno sobie wyobrazić, że wielomiliardowe fundusze, oficjalne komunikaty Komisji, rezolucje Parlamentu Europejskiego czy nagłe intensyfikacje procedur prawnych mogą wpływać na debatę publiczną w kraju tuż przed głosowaniem.

Wpływać? Skądże. One tylko istnieją.

Finansowanie społeczeństwa obywatelskiego – zupełnie neutralne

Dokumenty wskazują również na wsparcie dla organizacji pozarządowych i projektów prodemokratycznych w państwach, gdzie – według Brukseli – „standardy są zagrożone”. Co brzmi szlachetnie. I często takie jest.

Ale wyobraźmy sobie przez chwilę, że analogiczne działania podejmowałby rząd centralny wobec regionu rządzonego przez opozycję: finansowałby lokalne inicjatywy krytyczne wobec władz regionalnych, promował określony przekaz, wzmacniał „właściwe” narracje.

Czy nazwalibyśmy to neutralnym wsparciem obywatelskim?

Oczywiście w przypadku UE wszystko wygląda inaczej, bo tam nie ma polityki. Tam są wartości. A wartości, jak wiadomo, zawsze są obiektywne. Zwłaszcza te zapisane w komunikacie prasowym Komisji.

„Zaniepokojenie” jako narzędzie strategiczne

Unia Europejska dysponuje potężnym arsenałem: rezolucje, raporty, procedury naruszeniowe, Trybunał Sprawiedliwości, warunkowość finansowa. Wszystko to całkowicie niezwiązane z kalendarzem politycznym w państwach członkowskich. Jeśli coś dzieje się akurat przed wyborami – to czysty zbieg okoliczności.

Bo przecież instytucje unijne działają w próżni. Bez kontekstu. Bez świadomości, że ich komunikaty cytowane są przez opozycję w kampaniach. Bez refleksji, że informacja o zablokowanych miliardach euro może stać się tematem numer jeden w debacie wyborczej.

To nie wpływ. To echo.

Europa jako pedagog demokracji

Z dokumentów wyłania się obraz UE jako strażnika demokracji, który nie tylko pilnuje traktatów, ale także – gdy uzna to za konieczne – aktywnie modeluje warunki polityczne. Nie po to, by zmieniać wynik wyborów. Skądże. Tylko po to, by wyborcy mieli „pełną informację”.

A że ta informacja bywa jednostronnie krytyczna wobec konkretnych rządów? To dlatego, że rzeczywistość bywa jednostronnie problematyczna.

W tej logice Unia nie ingeruje w wybory. Ona je cywilizuje. Ustawia scenę. Koryguje oświetlenie. Czasem podsuwa rekwizyty. Aktorzy mogą grać, jak chcą – byle w odpowiednim świetle.

Gdzie kończy się standard, a zaczyna polityka?

Sedno problemu nie polega na tym, że UE reaguje na naruszenia prawa czy zasad traktatowych. To jej kompetencja. Pytanie brzmi: czy moment, intensywność i forma tych działań są całkowicie oderwane od realiów politycznych?

Jeśli dokumenty amerykańskie rzetelnie opisują sytuację, to wygląda na to, że granica między obroną standardów a wpływaniem na polityczną dynamikę bywa płynna. Bardzo płynna. Na tyle płynna, że trudno ją dostrzec bez lupy – albo bez publikacji zza oceanu.

Demokracja, ale pod nadzorem

W najbardziej sarkastycznym ujęciu można by powiedzieć, że Unia wierzy w demokrację bezgranicznie. O ile demokracja podejmuje właściwe decyzje. A jeśli nie – wtedy trzeba ją wesprzeć. Raportem. Procedurą. Zamrożonym funduszem. Albo trzema naraz.

Bo przecież nie chodzi o to, kto wygra wybory. Chodzi o to, by wygrała Europa. A Europa – jak wiadomo – ma swoją definicję tego, co jest europejskie.

I oczywiście wszystko to dzieje się w imię wyższych zasad. Transparentnie. Proceduralnie. Z odpowiednim logo i numerem sprawy.

To nie ingerencja.

To zarządzanie demokracją w wersji premium.

Banda łgarzy – ktoś wątpił?

Mistrz Cienkiej Riposty  , , , , ,  Leave a comment

Nie wiem, czy istnieje ktoś, kto posiada sprawny umysł, kto nie wątpił o łgarstwie rządu Tuska na każdym kroku. Rząd Morawieckiego wcale nie był o wiele lepszy pod tym względem. Wszyscy łgali obywatelom w żywe oczy, a jak przyszło co do czego, to w Brukseli klękali i brali w japę po same jaja.

Prezydencka kampania wyborcza trwa w najlepsze, „mainstreamowi” kandydaci prześcigają się w obietnicach, głupi naród łyka bez popitki. Tusk i jego przydupas Trzaskowski zarzekali się, że „pakt migracyjny to nie”. Szambo wybiło: Magnus Brunner, Unijny komisarz ds. migracji stwierdził, że Polska nie będzie wyłączona z paktu migracyjnego. Wcześniejsze zapewnienia Donalda Tuska o możliwym zwolnieniu Polski ze względu na przyjęcie uchodźców z Ukrainy okazują się fałszywe.

Ktoś jeszcze wierzy tym uśmiechniętym buźkom? Ktoś jeszcze wątpi, że ten uśmiech na ich ryjach to jest szyderstwo z obywateli?